“Meer aandacht voor mannen en hun emoties is hard nodig!”

Michel van Pomeren ziet dat mannen relatief onzichtbaar zijn in de hulpverlening (en ook het onderwijs). Slechts 15% van de medewerkers in de jeugdzorg is man, waardoor je als man vaak de enige bent in een team. Dit leidt tot een overvloed aan vrouwelijke en te weinig mannelijke energie, wat je bijvoorbeeld terugziet in de nadruk op praten in plaats van op samen iets doen. Michel verbaast zich erover dat er veel hulp is specifiek gericht op meisjes, en maar weinig specifiek op jongens.

Binnen de gezinnen waar we mee werken blijft de man relatief vaak aan de rand van het proces. Vaak zijn het de moeders die makkelijker en sneller praten, en ook nog eens een groter aandeel hebben in de zorg voor de kinderen. Een behoorlijk deel van de vaders werkt bovendien fulltime en kan niet op de momenten dat de hulpverlener wil afspreken. 

We praten over ‘wat werkt’ als je met mannen in gesprek bent, hoe belangrijk het is om hen een actieve rol te geven en hoe je hen in beweging krijgt. Volgens Michel werkt dit namelijk op een heel andere manier dan via de vraaggerichte benadering.

Michel pleit voor veel meer aandacht voor de mannen/ vaders en hun verborgen emoties, omdat het suïcidecijfer onder mannen tussen 40-60 jaar heel hoog is. Onder de uiterlijke schijn van niet-betrokken zijn, boos reageren of andere prioriteiten zit vaak veel leed en eenzaamheid. En wij zijn ons daarvan veelal niet bewust.

Bekijk hoe wij omgaan met persoonsgegevens in onze Privacyverklaring.